De wereld dicht bij huis

20 juni 2018

Een rondje door de school levert mij vaak mooie momenten op. Het is in onze school niet vreemd dat ik een klaslokaal binnenloop en ergens bij ga zitten. Vroeger keek de hele klas je dan aan, ‘de directrice komt binnen, wat zou ze willen’. Vaak werd het er stil van in de klas. Nu kijkt niemand meer op of om als ik binnenloop. Kinderen en leerkrachten weten dat ik even kom kijken of gezellig mee kom doen met de les. Zelfs als ik gasten in onze school rondleid en met deze vreemde mensen een klas binnenloop, dan nog gaat iedereen gewoon door met waar hij of zij mee bezig is. Wanneer ik iets wil vertellen in de klas dan zeg ik het wel, vraag ik de aandacht. Het is dus heel normaal voor iedereen dat ik de klassen in kom.

Directieblog

De wereld dicht bij huis

Een rondje door de school levert mij vaak mooie momenten op. Het is in onze school niet vreemd dat ik een klaslokaal binnenloop en ergens bij ga zitten. Vroeger keek de hele klas je dan aan, ‘de directrice komt binnen, wat zou ze willen’. Vaak werd het er stil van in de klas. Nu kijkt niemand meer op of om als ik binnenloop. Kinderen en leerkrachten weten dat ik even kom kijken of gezellig mee kom doen met de les. Zelfs als ik gasten in onze school rondleid en met deze vreemde mensen een klas binnenloop, dan nog gaat iedereen gewoon door met waar hij of zij mee bezig is. Wanneer ik iets wil vertellen in de klas dan zeg ik het wel, vraag ik de aandacht. Het is dus heel normaal voor iedereen dat ik de klassen in kom.

De laatste tijd is het er door andere werkzaamheden niet van gekomen om een rondje door de school te maken. Dat realiseer ik me op deze ochtend. Daarom is het eerste werk van vandaag om op zoek te gaan naar een mooi moment in de school, waarvan ik jullie in dit directieblog deelgenoot kan maken.

Als ik door de school loop, valt mijn oog op twee jongetjes in groep 3. Tijdens het Power Moment aan het begin van de dag zijn ze druk met elkaar aan het werk. Ze zitten samen in een hoek van de klas tegenover elkaar te werken aan een groepstafel. Geen geneuzel, echt lekker bezig…, ze overleggen, schrijven op hun werkblad, je ziet hun leerproces. Ik sta even stil om hen te observeren. ‘Daar ga ik eens even bijzitten’, bedenk ik me.

Wanneer ik bij hun tafel ben kijken de jongens lachend op: ‘kom jij bij ons zitten’, vraagt een van hen. ‘Ja leuk.., jullie zijn zo druk bezig, mag ik even meekijken met jullie’. ‘Ja’, zegt de ander, ‘goed hoor’ en hij buigt zijn hoofd over zijn werk, hij schrijft gewoon lekker door. ‘Waar werken jullie aan’, vraag ik hen. Ze veren beide overeind en komen op de tafel hangend dichter naar me toe. ‘Wij werken over indianen die wonen in het continent Amerika’, zegt een van de jongens, ‘kijk maar daar op het bord’. Ik heb vaak een verbazing op onze school, ook nu wanneer ik kinderen in groep 3 woorden als continent hoor gebruiken. ‘Even checken’… ‘In welk continent woon jij?’ vraag ik. ‘In Europa’, zegt de wijsneus. 'Geweldig...!', mijn dag is weer goed begonnen bij het zien van zoveel leergierigheid.

Er ontstaat een mooi gesprek tussen ons drieën, over hun lievelingscontinent, Europa van de ene jongen en Azië van de ander. Waarom, omdat hun familie daar woont natuurlijk. Ook vertellen de jongens me wat ze al weten over indianen.

‘Indianen voeren oorlog, er is ook oorlog in Azië’, zegt de ene jongen. ‘Wat vind jij van oorlog juf’, vraagt de andere jongen aan mij. ‘Oh jee’, denk ik bij mezelf, ik zit er nog geen tien minuten bij en we hebben het al over levensvragen. Dit zijn jongetjes van groep 3! ‘Oké..’ ‘Tja oorlog..’, begin ik ‘dat is natuurlijk niet leuk, en ik kan er helaas niet zoveel over zeggen omdat ik het niet meegemaakt heb’, antwoord ik de jongens. ‘Mijn familie wel’, zegt een van de jongens met serieuze stem, 'maar gelukkig kunnen we er weer op vakantie want daar is het nou voorbij’, zegt hij er luchtig achteraan. Poeh, wat een zwaar onderwerp, nou.., even een andere vraag bedenken voor deze jongens: 'zeg, zijn jullie daar ook geboren of zijn jullie in Nederland geboren. 'Nee' zegt de ene jongen, 'ik ben in Helmond geboren.' 'Ben jij in Helmond geboren', roept de ander uit: 'ik ben ook in Helmond geboren!' De twee kijken elkaar met een stralende lach aan, allebei in Helmond geboren, dat is gaaf.

Als ik de klas uitloop bedenk ik me dat dit rondje door de school me wederom een mooi verhaal heeft gebracht. Kinderen hebben al zoveel wijsheid. Wat verwondert me hun instelling toch vaak. Hun verhalen gaan van klein, heel dicht bij huis naar filosofisch, richting wereldproblematiek en ondertussen werken ze gewoon lekker door. Kinderen blijven me verbazen.

Anja Jansen

Terug naar overzicht